گفت وگوی روزنامه اعتماد با مهدی مطهرنیا که در آن  سیر دانش واژه های دموکراسی، جمهوریت، بازتاب شان در ایران به انضمام چرایی و چگونگی ادغام مفاهیم مردمسالاری و دین و شقوقی از ناسیونالیسم که در جامعه ایران با آن مواجهیم مورد توجه قرار گرفته است،  که از نظرتان می گذرد.

در آغاز اشاره یی داشته باشید به روند تعاریف جمهوریت با تاکید بر واقع گرایانه ترین آنها، در ضمن به تحلیل سیر جمهوریت در ایران بپردازید و اینکه دانش واژه جمهوریت در انتقال به ایران دچار چه قبض و بسط هایی شد؟

واژه جمهوریت به آتن بازمی گردد. در جمهوری آتن نوعی دموکراسی حاکم شد. دموس- مردم بر آن بودند که اداره امور کشور را مستقیم و به نوبت به جریان بیندازند. دموکراسی آتن در فراگرد تاریخی خود به یکی از دموکرات منش ترین انسان هایی که تاریخ را باید به شهادتش رساند، برخورد. سقراط حکیم اسطوره قانونگرایی و قانون پژواک خواست مردم جهت سلامت اداره امور جامعه بود و یکی از بزرگ ترین تراژدی های تاریخ شهادت اسطوره دموکراسی مبتنی بر قانون به دست دموکراسی آتن بود. انعکاس شهادت سقراط روی اندیشه های شاگردانش افلاطون و به تبع او ارسطو موجب شد دموکراسی لکه ننگی را به خود بپذیرد. از این جهت در تقسیم بندی حکومت ها از نظر ارسطویی دموکراسی حکومت بد جمعی معرفی شد. در چنین چارچوبی جمهوری در برابر دموکراسی مطرح شد. جمهوریخواهان بر آن بودند که مردم حاکم باشند اما حکومت مردم در نظام جمهوری به استبداد اکثریت تبدیل نشود. همان طور که دیکتاتوری اقلیت نامیمون است استبداد اکثریت نیز نامبارک است و جمهوری در دستگاه فکری اندیشمندانی که به قداست دموکراسی معتقد بودند، بر آن نبود که استبداد اکثریت را بر اقلیت حاکم کند.