مهدی مطهرنیا خاطرنشان كرد: «باید در این زمینه به این نكته توجه داشته باشیم كه سیگنال‌های تغییر موجود در گذشته، نشان‌دهنده رشد فزاینده‌تر دو مقوله هسته‌یی و حقوق بشر در چارچوب مسائل بین‌المللی برای جمهوری اسلامی ایران خواهد بود و پرونده‌ هسته‌یی ایران فشرده‌تر و از سویی دیگر حقوق بشر در ارتباط با ایران به عنوان پشتیبان پرونده‌ی هسته‌یی و طراح حركت بین‌المللی علیه ایران در پرونده‌ی هسته‌یی مورد توجه قرار خواهد گرفت.»

این استاد دانشگاه افزود: «در بعد منطقه‌یی با توجه به تحركاتی كه در منطقه دیده می‌شود سه آوردگاه اصلی برای جمهوری اسلامی ایران باید مورد توجه قرار گیرد كه این سه نقطه "افغانستان، پاكستان و شبه قاره"، "عراق" و "مساله لبنان و فلسطین" است. ممكن است وضعیت لبنان و فلسطین وضعیت ملتهبی را بیش از گذشته تجربه كند و بار دیگر در محافل سیاسی و امنیتی جلب توجه كند.»

این كارشناس مسائل بین‌الملل، در تحلیل وضعیت پرونده هسته‌یی ایران درسال جاری خاطرنشان كرد: «گفتمان حاكم بر پرونده هسته‌یی ایران و ادبیات آن در ایران و ادبیات حاكم بر این پرونده در غرب دچار بحران معنایی و مفهومی است. واژگانی كه هر دو طرف به كار می‌برند در چارچوب نگرش‌های ایدئولوژیك دو طرف معناپذیر است. گفتمان حاكم بر غرب گفتمان لیبرالیستی، متكی بر نگرشی است كه در آن چارچوب می‌خواهد قواعد مسلط حاكم بر رفتار بازیگران درجه اول سیاسی در نظام بین‌المللی را به جمهوری اسلامی ایران حاكم كند. درحالی كه جمهوری اسلامی ایران بر اساس ایدئولوژی اسلامی و انقلابی برتافته از انقلاب اسلامی، بر آن است كه تمام این قواعد بازی را به چالش بكشد. بنابراین گره پرونده‌ی هسته‌یی ایران به ادبیات سیاسی حاكم بر این پرونده برمی‌گردد كه برخاسته از دو نوع نگرش متفاوت به مسائل بین‌المللی و مسائل سیاسی است.»

مطهرنیا با اشاره به نگرش لیبرالیستی برخاسته از مكتب واقع‌گرایی قدرت در غرب و نگرش ارزش‌گرای برخاسته از مكتب اسلام در ایران، توضیح داد: «این دو دیدگاه در نهایت دو نقطه‌ی متضاد با یكدیگر را شكل می‌دهند كه هرگونه تحركی در پرونده‌ی هسته‌یی ایران در لایه‌های رویین در هویت زیرین این لایه، با انسداد روبه‌رو می‌شود و تلاش‌های ناشی از تحرك در لایه‌های زیرین این معنا را مورد خدشه قرار می‌دهد. بنابراین تعریفی كه از واژگان در ارتباط با پرونده‌ی هسته‌یی، خلع سلاح، انرژی هسته‌یی صلح‌آمیز و ... وجود دارد بر اساس این دو نگرش در شاهراه نیت‌های متفاوت شكل می‌گیرد. غرب معتقد است ایران با این شرط به انرژی صلح‌آمیز هسته‌یی دست یابد كه تمام قواعد حاكم بر نظام بین‌الملل مدیریت شده از سوی آمریكا را بپذیرد در حالی كه ایران این نكته را برنمی‌تابد. این‌جا همان بحث حقوقی پیش می‌آید كه از قدیم‌الایام در متون حقوقی مطرح بوده است. این‌كه قانون مهم‌تر است یا اجرای قانون.»

وی ادامه داد: «این دو نوع نگرش از نظر مكتبی و راهبردی موجب می‌شود در پرونده‌ هسته‌یی با وجود تلاش‌های طرفین، بحث در زمان نهایی با مشكل روبه‌رو می‌شود. ژنو 1 و 2 فراموش شده و ممكن است ژنو 3 و 4 هم باشد تا زمانی كه گفتمان‌ها در وضعیت تعادلی به هم نزدیك نشوند همین معنا ادامه خواهد یافت و باید منتظر واكنش‌های متعدد از سوی طرفین باشیم. آن‌ها تلاش می‌كنند پرونده هسته‌یی ایران را پس از عبور از وضعیت سیاسی ـ امنیتی به وضعیت امنیتی ـ سیاسی وارد كنند.»