گروه سیاسی- مجید معافی: 18 بهمن ماه جاری در مونیخ آلمان کنفرانسی به نام «نشست امنیتی مونیخ» برگزار می شود که بر اساس خروجیهای خبرگزاریها، علی لاریجانی در قامت یک دیپلمات بلندپایه در این کنفرانس شرکت خواهد کرد.
برخی رسانه ها ادعا کرده اند، شاید در این کنفرانس که «جوزف بایدن»، معاون اوباما، «ولادیمیر پوتین»، نخست وزیر روسیه، «محمد البرادعی»، مدیرکل آژانس اتمی و جمعی دیگر از سیاستمداران دنیا حضور دارند، دیداری بین لاریجانی و بایدن شکل بگیرد. از این رو، ممکن است این پرسش پیش بیاید که آیا با توجه به احتمال دیدار نمایندگان ایران با آمریکا در این گونه نشستها، تدابیری از سوی دستگاه دیپلماسی و شورای عالی امنیت ملی کشور اندیشیده شده است.
خبرنگار ما در همین زمینه، گفتگویی را با دکتر  مطهرنیا، کارشناس مسائل بین الملل انجام داده است که اینک پیش روی شماست.
*جناب مطهرنیا ! کمتر از یک هفته دیگر، نشست امنیتی مونیخ برگزار می شود و بر اساس برخی خبرها، حضور علی لاریجانی در این نشست قطعی شده است و شاید در حاشیه این نشست، دیداری نیز با جوزف بایدن، معاون اوباما که او نیز در این نشست حضور دارد، برگزار شود. شما این نشستهای اینچنینی را چگونه ارزیابی می کنید و فکرمی کنید این نشستها چه اهدافی را دنبال می کنند؟

**نشستهایی مانند داووس یا مونیخ، نمایانگر بذل توجه دولتها به عنوان بازیگران رسمی نظام بین الملل جهت مدیریت بخشهای غیردولتی است. ما در آستانه ورود به «عصر دانایی ملتها» و صف آرایی آنان در برابردولتها هستیم. اگرچه دولتها خود را نماینده ملتها می دانند، اما با شروع عصری که می توان آن را «عصر دانایی ملتها» نامید، نوعی قدرت خودجوش از درون مردم بر می خیزد که سازماندهی غیردولتی را در درون مردم ایجاد می کند، بنابراین استفاده از این نشستها در جهت حل مسائل رسمی به صورتی ظهور پیدا خواهد کرد که این نشستها همچون یک لابی بزرگ در مسیر حل مسائل رسمی در نشستهای معادلات بین المللی به نمایش گذاشته شود.
*در این نشستها که امکان دیدار حاشیه ای وجود دارد، آیا فکر می کنید نیازی وجود دارد که شورای عالی امنیت ملی کشورمان ملاحظاتی را در این زمینه به نمایندگان دیدار کننده یادآوری کند؟
**معتقدم، آمریکاییها دو قدرت هوشمند یعنی قدرت هوشمند متکی بر تلفیق عالمانه قدرت سخت و نرم، برای حقانی کردن کاربرد قدرت سخت را به اریکه آورده اند، بنابراین ادبیات آمریکاییها مدبرانه و رفتارهایشان بسیارپیچیده تر از قبل نمود پیدا خواهد کرد و از سوی دیگر، باید توجه داشت که هر گونه ارتباط مسؤولان ایرانی بدون آگاهی مر دم در نشستهای رسمی و غیررسمی بویژه اگر این نشستها عناوین امنیتی داشته باشد، این بهانه را به رسانه های گروهی غرب می دهد تا بار دیگر آن تضمینهای امنیتی مورد درخواست ایران که مورد ادعای رسانه های غربی بوده و سابقه قدیمی در ادبیات سیاسی غرب را دارد زنده شود و ایران در موضع انفعالی قرار گیرد. من معتقدم، در عین حالی که ایران باید سناریوهای دقیقی در جهت حل مسائل ایران و آمریکا داشته باشد، باید بداند که آمدن اوباما محصول یک تغییر در آمریکا است، نه این که اوباما تنها کنشگر تغییر در آینده آمریکاست. بنابراین باید از آمدن اوباما به عنوان یک فرصت استفاده کرد، اما باید استفاده از این فرصت در یک خرد سیاسی مبتنی بر قدرت هنرمندانه و هوشیارانه در برابر قدرت هوشمند آمریکایی تعریف شود، وگرنه اوباما یک «دشمن دانا» است و اگرچه از «نادان دوست» بهتر است، اما کوچکترین نقطه ضعف در مقابل اوباما و تیم او می تواند عوامل و مشخصه هایی را به دولت اوباما بفرستد تا آنان بهترین بهره برداریهای ممکن را از آن داشته باشند.
*تصور می کنید، ایران باید از چه نقشه راهی در این نشستها استفاده کند تا بهره بیشتری از این دیدارها عایدش شود؟
**بهترین نقشه راه این است که مصلحت نظام را تأکید بر منفعت ملی بدانند. من معتقدم، باید بر این جمله در سیاست خارجی و امنیت ملی ایران تأکید کرد که مصلحت دینی ما تأکید بر منفعت ملی ماست.
*آیا فکر می کنید این گونه نشستها می تواند تریبون مناسبی برای ترسیم چهره واقعی کشور ما باشد؟
**هر تریبونی یک فرصت است و هر واژه ای به منزله یک باند پهناوری از ایده ها و آرمانهاست، لذا چگونگی استفاده از این تریبونها و ادبیات به کار برده شده، اهمیت دارد. ما به دیپلماتها و مأمورینی نیاز داریم که در هنر دیپلماسی از هوشیاری بالایی برخوردار باشد. به هر سو، امیدواریم با توجه به تجربه های آقای لاریجانی و جایگاه ویژه ایشان و همچنین استعداد و توانمندی که در ایشان سراغ داریم، این کار به خوبی صورت بپذیرد.

روزنامه قدس 14/11/87