از پنجره­ای كه اندیشه­اش نامیده­اند

           بر دشت حاصل­خیز كاغذ باران باران كلام باریده­اند 

                                  "من" سوار بر است قلم كه بال­هایش را از

                                                              "تفكر" تابیده­اند.

با گذر از دهلیزهای هزارتوی

تاریخ پر هیاهوی

بارها بر این دشت تازیده­ام

در طراوت ناشی از باران كلام

                     در ترنم نفس­های اسب تفكر

                                       در عبور از دشت­های پرنور 

                                                              ترانه­ها گفته­ام

بارها سنگ در آئینه­ی سخن

سوخته­ام

در كنار پنجره­ای كه اندیشه خوانده­اند

                     بارها بر زین اسب قلم 

                 به آرامی

             خفته­ام و در خواب نیزبا

                         پرستوهای مهاجر

                                      سخن­ها گفته­ام

*كوروش امین*