سفرهای مقامهای آمریکایی به منطقه خاورمیانه را باید در چارچوب منطقه جغرافیایی، هدف سیاست خارجی ایالات متحده در بافت موقعیت کنونی ارزیابی کرد.
واقعیت آن است که خاورمیانه جغرافیای اصلی رقابت آمریکا به عنوان کنشگر اصلی در نظام بین المللی با رقبای در حال توسعه آن مانند قدرتهای آسیایی و اروپایی است؛ لذا ایالات متحده در پی تثبیت جایگاه خود به عنوان کنشگر اصلی و در عین حال فعال در منطقه برمی آید.
در دوره اوباما، سیاست خارجی نه برای استقرار بلکه برای تثبیت دستاوردهای حاصل از دوره استقرار نومحافظه کاران و سپس بهره برداری از این تثبیت در دوره جهشی دیگر طراحی شده است. لذا آمریکایی ها به دنبال آن هستند که با سکوت نسبی ادبیاتی، رفتارهای مؤثر را در پیش بگیرند تا بتوانند با ایجاد یک جبهه موافق، با آمریکا در مسیر ایجاد خوش بینی به جای ترس از فرصت روی کار آمدن اوباما، بهترین بهره را گرفته و دوران کنونی را با هزینه کمتری طی کنند.
به نظر می رسد آمریکا برای تشکیل یک جبهه میانه رو به نفع خود، ستون اول را در ترکیه که دارای ظرفیتهای خاص هست، قرار داده اند. این کشور یک جامعه پراگماتیت اهل تسنن محسوب می شود که تلاش می کند رویکرد میانه ای را از خود به نمایش بگذارد، به گونه ای که ترکها هم اکنون از همه کشورهای منطقه ای و بین المللی امتیاز می گیرند و از طرف دیگر مورد اعتماد همه آنها هم واقع می شوند.

موضوع بعد لبنان است. این کشور در میان کشورهای اسلامی بویژه با توجه به مسأله فلسطین، از وضعیت تعریف شده ای برخوردار است.
جدا کردن لبنان از سوریه گامی بود که نومحافظه کاران برداشتند و اکنون آمریکاییها باید به این کشور به عنوان یک منطقه اساسی آن هم در جغرافیای شیعه بنگرند، از این رو تلاش می کنند با سفرهای متعدد، رویکردی میانه رو از خود نشان دهند.
آمریکاییها تلاش می کنند مقاومت نظامی و جهادی در لبنان را به یک نوع رقابت سیاسی تبدیل کنند و همین موضوع برای آنها دستاوردی مهم محسوب می شود. کنار گذاشتن توسط حزب ا... و ورود آن به صحنه رقابتهای سیاسی، خواست دولتمردان ایالات متحده است تا بدین ترتیب در پس دیالوگهای جدید خود هدفهای خاصی را پیگیری کنند.
سفر کلینتون به لبنان آن هم درست در نزدیکی انتخابات این کشور را باید در همین راستا ارزیابی کرد؛ لذا اگر چه ممکن است نتایج انتخابات سیاسی لبنان چندان برای آمریکایی ها خوشایند نباشد، ولی ایجاد فضای سیاسی که در آن کنشگران فعال بویژه متمایلان به جبهه مقاومت رویکرد خود را تغییر دهند، می تواند یک گام رو به جلو برای مدیریت جریان شیعی در خاورمیانه به نفع ایالات متحده در جغرافیای هدف لبنان باشد.
همان طور که ذکر شد، آمریکایی ها با تغییر ادبیات و اتخاذ سکوت نسبی، نسبت به گذشته، به دنبال تثبیت دستاوردهای دوران نومحافظه کاران هستند و به همین دلیل باید سفرهای مکرر آنها به منطقه را با دقت ارزیابی و تحلیل کرد.