ریشه‌های این معنا را باید در سطوح تحلیل متفاوتی از جنبه اثباتی یا خودانتقادی مورد تعمق قرار داد. در ادبیات سیاسی رایج برخی از مواضع سیاسیون ایران زمین دارای بار معنایی است که می‌تواند مورد بهره‌برداری جبهه مقابل قرار‌گیرد؛ ادبیات خطی یا مکانیکی که بر آن است تا با بهره‌داری از واژگان دارای بار ایدئولوژیک به توصیف و تحلیل وضعیت منطقه پرداخته و با به چالش کشیدن گزاره‌های واقعیت دار حاکم بر منطقه حقایق مدنظر خود را به کرسی نشاند. در اینجاست که جبهه مقابل با برجسته نمایی این گزاره‌های نظری و عملی برخاسته از این منطق تلاش می‌کند ایران‌هراسی را از نقطه عزیمتی قابل‌قبول‌تر برخوردار گرداند. در چنین متنی هر واژه یا ترکیبی از واژگان که بتواند نوعی برتری‌طلبی منطقه‌ای ایران را به نمایش بگذارد از سوی جبهه مقابل پررنگ شده و به تبع آن زمینه‌ساز بروز تجلیاتی از ایران هراسی در افکار عمومی می‌شود.