اگر نخواهیم یا نتوانیم در مباحث عمیق فلسفی دربارۀ تغییر و ثبات غوطه‌ور شویم و آن را بی‌تأثیر در حال و روز واقعی خود بدانیم، در مورد باب شدن بحث دگرگونی در جامعه‌شناسی نوین و ایجاد شاخه‌ای به نام «جامعه‌شناسی دگرگونی» چه خواهیم گفت؟ آیا این عنوان صریحاً به ما نمی‌گوید که «تغییر» واقعیت ملموسی از حیات اجتماعی شماست که اگر آن را نشناسید، حیات اجتماعی‌تان آسیب خواهد دید؟

حداقل ما ایرانیان عصر حاضر دگرگونی‌های فراوانی را در طی سی سال اخیر شاهد بوده‌ایم که حیات اجتماعی ما را در بر گرفته است و انکارشدنی نیست؛ امّا ریشۀ این دگرگونی‌ها عموماً و عمیقاً دین و مسائل دینی بوده است. پس آیا نباید گفت که ادیان و مکاتب دینی در مباحث جامعه‌شناسی تغییر، فصل معین و مهمی را به‌وجود آورده و خواهد آورد؟

مقالۀ زیر قصد پاسخ گفتن به میزان قدرت دگرگون‌سازی دین‌ به‌ویژه در کوران حوادث انقلاب اسلامی ایران را دارد.

قانون اساسی، انعكاس پویش‌های ذهنی انسان آزاد و پایش‌های تاریخی او جهت پاسداری از زیباترین و زرین‌ترین هدیه اهورایی‎است كه پیگیری آن را در ساحت حیات جمعی و جماعت فعال ملی دنبال می‌كند و بر پیش‌بینی خردمندانه انسان هوشمند و هوشیار متكی است كه با ترسیم وضعیت‌‌های گوناگون  حیات، دریافت پاسداری از اصالت آزادی در گرو پی‌ریزی ادراك عمیق از اصالت قانون است.

آدمی و پاسداری از آزادی انسانی او؛ ساختاری از گزاره‌های جدی در كالبد قوانین لازم‌الاجرا را طلب می‌كند.

این قوانین باید حیات آدمی را به گونه‌ای نقش‌بندی كند كه صورت‌های گوناگون تلقی از سرشت انسان را در حیات جمعی مدیریت كند و این مدیریت  باید به شكلی نظام‌مند شود كه استخوان‌بندی ساماندهی و سازماندهی قدرت و اعمال قدرت در لایه‌بندی‌های گوناگون ساحت زندگی ملی را در خدمت حراست وپاسداری از اصالت انسان آزاد قرار دهد.